Artık kendimizden bile korkar olduk

Her sabah oturduğum şehirden trene binip yarım saat yolculuk yaptıktan sonra Mainz şehrinde inip aktarma yapıyorum. Kimi zaman başka bir trene biniyorum, kimi zamanda istasyonun önünden otobüse binip 45 dakikalık yolculuktan sonra Wiesbaden şehrinde bulunan üniversiteme varmış oluyorum.
Dün sabah ikinci seçeneği seçtim. Nereden bilebilirdim ki normalinde 45 dakika süren yolculuğun bir buçuk saate çıkacağını?

Mainz ve Wiesbaden şehirlerini birleştiren köprü üzerinde bir devlet dairesi önünde günlerdir öylece duran bir araba dikkatleri çekmiş. Artık insanlar o kadar korkar oldu ki, bomba olduğuna inanmışlar.
Arabanın polislerde çalıntı olarak kayıtlı olması olayları daha da karıştırmış.
Köprüyü trafiğe kapatmışlar … Ve ben o köprünün üzerinde üniversiteden arkadaşlarımla birlikte bir saatten daha fazla bir süre mahsur kaldım. Trafik sıkıştı, aktarma yapılan yollar köprünün öbür tarafından gelen insanlarla doldu, anlıyacağınız tam bir olağan hal yaşandı.
Bir çok insan terörden korkmaya başladı Almanya'da. Olan olaylar, dini istismar edip Cihat için savaştığını ilan eden İslami Gruplar, Almanların gözünü korkutmuyor değil.
Ve ben tüm bu olayların ortasında bir müslüman olarak, dini kullanıp terör estiren insanların aslında dinimizi hiç anlamadığını anlatmaya çalışıyorum.
Kimi arkadaslarimda, tabiki bomba yok, kim bilir kaç gündür araba orada duruyor ve bize denk geldi. O kadar herşeyden korkar oldular ki, artık gidip bir yere boş bir çanta bıraksak ortalık böyle karışacak – dediler.

Sonradan gazetelerden ve internetten okuduğumuz üzere dediğim gibi çalıntı bir araba ve bir kaç gündür bu devlet dairesinin önünde bırakılmış bir vaziyette duruyormuş. Oraya bıraktığı düşünülen kadın polisler tarafından tanınan biriymiş. Arabada bomba var ihbarı üzerine hem köprüyü kapattıkları yetmedi, özel bomba ekipleri tarafından bir robot yardımı ile arabanın kapıları açıldı. Yani demem o ki arabada artık kullanılmayacak vaziyette. Çalıntı mal ortaya çıktı ama artık sahibi kullanamayacak. Sabah sabah bir curcuna yaşadım yani. Ama tıpkı bazı arkadaşlarım gibide sinirlenmedim değil. Yüzlerce işine yetişemeyen insanlar, saatlerce trafiğe kapalı bir köprü, binlerce ödediğimiz vergi …
Artık kendimizden bile korkar olduk ne yazıkki.

Nikolaus

Als kleines Kind habe ich es niemals verstanden, warum der Nikolaus aus der Türkei kommt aber wir kein Nikolaus feiern ?! Den Nikolaus gibt es nicht, er ist nur ein Mythos sagte man dann, warum ist aber sein Grab dann in der Türkei? Je länger man darüber nach denkt, umso mehr realisiert man, wie ähnlich sich die Weltreligionen sind, wie ähnlich wir Menschen uns sind und das wir uns selbst die Barrieren bauen.
Das es in unserer Hand liegt, friedlich mit einander zu leben, egal welcher Religion wir angehören oder welche Hautfarbe wir tragen.
Und mit all diesen kleinen Fragen, die sich die kommenden Generationen auch stellen werden, wünsche ich allen einen schönen Nikolaus...

- Es könnte so einfach sein, ...

Ein kleiner Junge kam zu seinem Vater und wollte mit ihm spielen.
Der aber, hatte keine Zeit für den Jungen und auch keine Lust zum Spiel. Also überlegte er, womit er den Knaben beschäftigen könnte. Er fand in einer Zeitschrift eine komplizierte und detailreiche Abbildung der Erde. Dieses Bild riss er aus und zerschnipselte es dann in viele kleine Teile. Das gab er dem Jungen und dachte, dass der nun mit diesem schwierigen Puzzle wohl eine ganze Zeit beschäftigt sei.
Der Junge zog sich in eine Ecke zurück und begann mit dem Puzzle.
Nach wenigen Minuten kam er zum Vater und zeigte ihm das fertig zusammengesetzte Bild.
Der Vater konnte es kaum glauben und fragte seinen Sohn, wie er das geschafft habe.

Das Kind sagte: "Ach, auf der Rückseite war ein Mensch abgebildet. Den habe ich richtig zusammengesetzt. Und als der Mensch in Ordnung war, da war es auch die Welt." -

işte böyle ufak şeyler...

işte böyle ufak şeyler mutlu ediyor insani... Sabah uyandığında telefonda bir mesaj. Halini hatırını soran bir arkadaş.
Bazen bir ses tonu, nasılsın Ahu diyen, bazende iki kelime dudaklardan çok zor olsada dökülen.
Hayat devam ediyor bir şekilde. inişli çıkışlı yollardan geçiyorsun. 30 yaşıma bir kaç ay kaldı diyorsun kendi kendine ve sorguluyorsun kendini, bir baltaya sap olabildim mi acaba diye ? Etrafındaki insanların hayatlarına bakıyorsun. Herkes herşeyi rayına oturtmuş - sen öylece yerinde sayiyorsun galiba diyorsun.
Sonra böylede mutlu olmayı beceriyorum ben diyorsun.
Ufak şeylerden mutlu olmayı öğrendin hayatta. Büyük değişiklikler beklemiyorsun. Bazen o kadar çok mutluluk sarıyor ki etrafını ondan bile korkuyorsun.
Ben böyle mutlu olmayı neden hak ettim diyorsun kendi kendine.
Kafanda binlerce sorular - hiç birine cevap bulamıyorsun. Hayatında her zaman nefret ettiğin soru işaretlerine bile alisiyorsun zamanla.
Bir şekilde yaşıyorsun işte - içinde sana garip gelen bir mutlulukla. Teşekkür ediyorsun aldığın her nefese, yaşadığın her yeniliğe...

Für einen Bruchteil der Sekunde...

Da stehst du nun, wie ein kleines Kind vor einer riesen großen Mauer und weißt nicht, was sie denken und was sie fühlen.

Und für einen Bruchteil der Sekunde, wünschst du dir, dass die Sprache niemals erfunden wurde.
Die Sprache wurde erfunden, damit man seine Gedanken geheim halten kann, sagte einst mal dein Vater zu dir. Er hatte es auch irgendwo gelesen und du hattest diesen Satz verinnerlicht.
Je länger du darüber nachgedacht hast, desto mehr hast du verstanden, dass Menschen ihre Gedanken nicht aussprechen. Das sie dir etwas anderes erzählen, als das was sie eigentlich wollen und das sie nicht das zu sein scheinen, was sie eigentlich sind.
Dann wünschst du dir, dass du Gedanken lesen kannst, in deren Köpfe hinein schauen kannst um zu verstehen, warum du selbst eigentlich nur deine Gedanken aussprichst und ihre niemals zu hören bekommst.
Warum für dich Ehrlichkeit zählt und warum du genau aus diesem Grund so zebrechlich bist.
Und manchmal wünschst du dir, das du einfach mal die Klappe halten könntest. Nicht die Gedanken sondern die Sprache benutzt. Keinen an dich ran lässt und es nicht selbst verursachst, das man dich zerbrechen kann.
Dann auf ein mal, tritt ein Mensch in dein Leben hinein und noch nie vorher hast du dir so sehr gewünscht, Gedanken lesen zu können.
Merkst auf einmal, dass du selbst anfängst die Sprache zu benutzen... Gibst Ruhe, sagst nicht das, was du denkst... Behältst deine Gedanken bei... Behältst es für dich.
Du wartest darauf, dass sich seine Gedanken in Worte umwandeln... Auf dich eingehen und du sogar es hinnehmen würdest, nochmal zerbrechlich zu werden. Das die Mauer, die du um dich gebaut hast, von seinen Händen aus gebrochen wird.
Und dann setzen die Gedanken ein, verwandeln sich in Worte... Du kannst die Gedanken nicht nur lesen, sie nun auch hören. Er spricht mit dir, du weißt was er denkt, du weißt was er fühlt... Die Sekunden verwandeln sich in Minuten, die Minuten in Stunden und du stehst endlich auf der anderen Seite der Mauer und hast es geschafft, in seinen Kopf zu gucken... Danach ? Glückseligkeit

Annemin Hürriyet Sevdası

Hürriyet Gazetesi Avrupa yayını, ramazanda başlattığı bir kampanya ile tüm okurlarına Kuran'i Kerim 

göndermeyi vaad etti. Bunun için 15 kupon, Gazetenin günlük maaliyeti 1Eurodan 15 Euro eder, ayriyetten de 16 tane 55 Centlik pul ile (8,80 Euro) birlikte gazetede verilen adrese gönderildiği taktirde, Kuranı Kerimin evimize geleceği söyleniyordu.

30 yıldır her gün Hürriyet okuyan anneciğim bu kampanyaya katılmak istedi. 15 gün boyunca gitti yine her zamanki gibi gazetesini aldı her sabah ve kuponlarını biriktirdi. Sonra gitti ve postaneden 16 tane pulu da aldı ve belirtilen adrese gönderdi bir zarfın içinde.

Aradan 3-4 hafta geçti ve Kuran'i Kerim gelmedi. Annem Ahucum bu gazeteyi bir ararmisin ne olur dedi. Gazeteyi aradım. Adını aklımda tutamadığım bir genç arkadaş bana kuponlariniz ve pullariniz elimize geçmedi hanım efendi dedi. Nasıl olabilir biz gönderdik dedim. Tamam hanımefendi ben yinede size göndereceğim Kuran'i Kerimi adresi alayım dedi. Adresi verdim ve yine beklemeye koyulduk.

Aradan 4 hafta geçti ve ortada halen Kuran'i Kerim yok. Ben yine gazeteyi aradım. Böyle böyle dedim, arkadaş adımızı adresimizi kayıt etmişti, halen elimize birşey geçmedi dedim.

Hanımefendi yoğun talep üzerine hesapladigimizdan çok Kuran dağıtacağız. Benim adım H.A. kayıt edin bir yere. 3 hafta daha bekleyin. Eğer 3 hafta sonra gelmezse , tekrar arayın ve benim adımı belirtin. 

Ne oldu dersiniz o 3 hafta yine geçti. Ve ortada halen bir Kuran yok. Dün tekrar gazeteyi aradım. Numara aynı ama telefona çıkan yok.

Yani demem o ki. Bu bence bir Deniz Feneri vakası daha. Siz siz olun katılmayın hiç bir kampanyaya. Kuran göndereceğiz diye, dini kullananlar, kardeslerinize yardım edin dedip insani suistimal eden sistem aynı benim için. Teşekkürler Hürriyet, annemin 30 yıllık Hürriyet sevdasını yiktigin için. 

Papa und die drei Frauen

Als die Eltern heute morgen los gingen um ihren wöchentlichen Samstagseinkauf zu erledigen, kamen sie auf einmal nicht mehr zurück. Normalerweise dauert es ungefähr eine Stunde bis sie zurück kommen, aber diesmal hat es ein wenig länger gedauert. Sie waren verschollen. Ich wollte auch nicht auf dem Handy von meinem Vater anrufen, denn er hasst es, wenn man anruft, obwohl man weiß, wo sie sind. Und wenn es etwas sehr wichtiges geben würde, würde er sowieso anrufen.

Dann kamen sie , nach 1 1/2 Stunden wieder und der Papa hatte eine Platzwunde am Kopf. Nachdem er die Einkäufe im Gepäckraum verstaut hatte, hatte er sich mit seinem 1.86cm (ja, ich komme nicht nach ihm) an der Kante sehr stark angestoßen.
Meine Mutter war bleich im Gesicht und erzählte, dass es sehr viel geblutet hätte und dass er am Notarzt vorbei gefahren wäre und dass sie Angst gehabt hätte, dass er kurzzeitig umkippt..
Er wollte nicht zum Arzt und erst als ich ihm seine Platzwunde abfotografiert und es ihm gezeigt habe, wie es überhaupt aussieht, hat er sich umstimmen lassen.

Gut das unser Hausarzt auch Samstags Dienst leistet. Es musste noch nicht einmal genäht werden. Da gibt es doch diese Spezialkleber heut zu Tage :) Tabletten hat er auch verschrieben bekommen. Und jetzt sitzt er da , mit seinem etwas angeschwollenen Kopf und lässt sich von den drei Frauen im Haus bemuttern :)

Merhumu nasıl bilirdiniz

Bazen sabahları üniversiteye giderken, yada akşamları eve dönerken su an ölsem ne olur acaba diye soruyorum kendime. Bir araba çarpsa mesela, korkup kaçsa. Sokaktan hiç kimse geçmese ve ben öylece yerde yatıp kalsam.
Ardımdan ne yapacaklar acaba ?

Aslan yürekli annem yıkacak ortalığı feryatlariyla.
Sakin sessiz babam oturacak bir köşede ağlayacak sessizce içine.

4 kadim kız dostum inanamayacaklar.
Mürüvvet kucağında Eymen bebeği ile elinde ıslak bir beyaz mendille o kara gözlerinden akan gözyaşlarını silecek.
Oya duracak yine o mağrur dik duruşu ile.
Esin'e haber verecekler telefonla İstanbula -inanamyacak, şaka yapıyorlar sanacak.
Arzu koşup gelecek uzaklardan

Cenazem kalkacak uçakla. Tıpkı babamın dediği gibi - "Biz ancak uçak altında döneriz memlekete" dediği olacak.
Tansel -kalk kız daha çok Sarı Lacivert maçlar seyredeceğiz seninle diye bağıracak.
Nilgün - Bacım benim bunuda yaptın ya sonunda diyecek.
Üniversiteden arkadaşlarım katılacak mevlüdüme. Sonra herşey sessizliğe bürünecek.
Erzincanda Oglaktepe köyünde yatan dedemin yanına gömsünler beni. Vasiyetim budur. Hoş sağında solunda yer kalmadı ya.
Ya kardeşim, o birbirimize kurduğumuz odada yapayalnız kalacak.
Ne diyecekler ardımdan. İyiydi hoştu. Deli doluydu birtek raporu eksikti .) diyecekler.

Tüm bunları hayal ettiğimde ağlayıp hayatın ne kadar değerli olduğunu anlıyorum.
Şükrediyorum Allahima aldığım her nefes için teşekkür ediyorum.
Diyorum ya hiç bir şey üzmüyor beni hayatta ölümler kadar.

Sahi çok merak ediyorum : Hakkınızı helal edip Ahuyu iyi bilirdik diyecekmisiniz lan .)